Hayat hızla akarken çoğu zaman kendimizi, duygularımızı ve insan olmanın en sade hâlini ihmal ediyoruz. Belki de bazen yapılması gereken tek şey biraz durmaktır.
Biraz dur.
Bu cümleyi kimse kimseye artık söylemiyor.
Çünkü herkes koşuyor.
Nereye gittiğimizi bilmeden ama mutlaka bir yere yetişmek zorundaymış gibi…
Sabah uyanıyoruz, telefona bakıyoruz.
Gece uyumadan yine telefona bakıyoruz.
Arada yaşadığımız hayata ise pek bakmıyoruz.
Birbirimizin gözünün içine bakmayı unuttuk.
Bir “nasılsın?” sorusunun cevabını gerçekten merak etmeyi unuttuk.
Hatta bazen kendimize bile sormuyoruz:
“Ben gerçekten iyi miyim?”
Şehir kalabalık…
Ama insanlar yalnız.
Kahveler dolu…
Ama sohbetler eksik.
Herkes konuşuyor…
Ama kimse kimseyi duymuyor.
Eskiden bir çay demlenirdi,
“Gel otur” denirdi.
Şimdi mesaj atıyoruz:
“Sonra konuşuruz.”
Ama o “sonra” hiç gelmiyor.
Bir fotoğraf çekiyoruz, gülümsüyoruz.
Fotoğraf bitince yüzümüz eski haline dönüyor.
Mutluluğu bile 15 saniyelik hikâyelere sığdırıyoruz artık.
Oysa hayat, filtreyle güzelleşmiyor.
Hayat, durunca anlaşılıyor.
Bazen insanın hiçbir şey yapmaması gerekir.
Sadece oturması…
Sadece düşünmesi…
Sadece kalbinin sesini dinlemesi gerekir.
Çünkü insan en çok da kendisini ihmal edince yoruluyor.
Bu şehirde her gün birileri bir şeylere yetişmeye çalışıyor.
Ama kimse hayata yetişemiyor.
Belki de bu yüzden bu kadar öfkeliyiz.
Bu yüzden bu kadar tahammülsüzüz.
Bu yüzden küçük şeylere bu kadar büyük tepkiler veriyoruz.
Çünkü içimiz dolu…
Ama boşaltacak bir yer bulamıyoruz.
O yüzden bugünlük sadece şunu söylemek istiyorum:
Biraz dur.
Dünya senden hızlı dönmüyor.
Hayat senden kaçmıyor.
Sen kendinden uzaklaşıyorsun sadece.
Biraz dur ki;
kalbin seni yakalayabilsin.
— Ömer Ergedik
