Şehrin sokakları her zamankinden daha kalabalık. İnsanlar hızlı, telaşlı, birbirinin gözünün içine bakmadan akıp gidiyor. Son yıllarda teknoloji bizi her an bağlı tutsa da duygusal olarak birbirimizden uzaklaşmış gibiyiz.
Son yıllarda teknoloji bizi her an bağlı tutsa da duygusal olarak birbirimizden uzaklaşmış gibiyiz.
Bir kafede, kalabalığın ortasında yalnız oturan onlarca insan görüyorum. Elinde telefon, kulağında kulaklık, gözünde başka bir dünya… Birbirimize soracak tek sorumuz yok sanki: “Nasılsın?”
Belki de çözüm bu soruyu yeniden hatırlamakta. Birine halini hatırını sormak, yüz yüze konuşmak, yavaşlamak…
