Anne olunca insanın sesi değişiyor.Sadece dışarıya karşı değil, kendine karşı da…Eskiden sorularım daha keskindı.Nedenlerim, doğrularım, cümlelerim vardı.Anne olduktan sonra ise sorular çoğaldı; cevaplar sadeleşti.Çünkü insan, bir çocuğun gözlerinin içine bakınca, bildiklerinden çok bilmediklerini fark ediyor.
Felsefe eğitimi bana düşünmeyi öğretti.Kavramları, anlamı, insanı…Ama annelik bana durmayı öğretti.Bazen hiçbir şey yapmadan yanında kalmayı,bazen konuşmadan anlamayı.
Çocuk gelişimi bana bilimin dilini verdi.Gelişim basamaklarını, süreçleri, açıklamaları…Ama gece yarısı uyanan bir çocuğun başında beklerken şunu fark ettim:Hiçbir teori, uykusuz bir gecenin öğrettiğini tam olarak anlatamıyor.
Anne olmak, insanın kendi çocukluğuyla yeniden karşılaşması gibi.Unuttuğunu sandığın duygular,üstünü örttüğün yaralar,“Ben böyle olmayacağım” dediğin cümleler bir bir ortaya çıkıyor.Bu köşede mükemmel ailelerden söz etmeyeceğim.Çünkü mükemmel aileler yok.Anlamaya çalışan, bazen hata yapan, bazen yorulan ama yine de vazgeçmeyen insanlar var.
Bazen bir annenin iç sesi olacağım.Bazen çocuğunu dinlemeyi öğrenmeye çalışan bir yetişkin.Bazen de “her şeyi doğru yapmaya çalışmaktan” yorulmuş bir insan.Kimseyi düzeltmeyeceğim.Kimseye nasıl anne, nasıl baba, nasıl eş olunacağını öğretmeyeceğim.Ama birlikte düşünmeye cesaret edebiliriz.Birlikte hissetmeye, durup bakmaya…
Çünkü aile dediğimiz şey;kusursuz insanların değil,her gün yeniden öğrenen insanların birlikteliğidir.Ve belki de en çok şunu hatırlamaya ihtiyacımız var:Çocuklar bizi büyütürken,biz de kendimizi yeniden tanımayı öğreniyoruz.
