Şehidimizin son örtüsü diye betimlediğimiz Türk bayrağı yalnızca rüzgârla değil; hafızayla dalgalanır. Her kıpırtısında geçmişten bir ses, her gölgesinde bir hatıra taşır.
Kırmızısı yalnızca bir renk değildir; zamanla koyulaşmış bir hatıradır. Ay ve yıldız ise karanlık çağların içinden süzülüp gelen bir yol işaretidir. Türk milleti için bayrak, göğe çekilmiş bir kumaş değil; yere düşmemesi için göğüs gerilmiş bir emanettir.
Mehmet Âkif Ersoy, bayrağa seslenirken onu bir nesne gibi değil, incinebilen bir varlık gibi ele alır. “Nazlı hilâl” derken, aslında bir milletin hassasiyetini anlatır. Çünkü bayrak, Türk milletinin gözünde hem vakar hem incinmişliktir. Hem gurur hem duadır.
Yahya Kemal Beyatlı’nın dizelerinde bayrak, tarih boyunca susmadan konuşan bir tanıktır. Fetihleri de bilir, yenilgileri de. Ama en çok, vazgeçmeyişleri hatırlar. Bu yüzden gökte kalan bayrak, sadece bir zaferin değil; bir devam edişin işaretidir.
İslam düşüncesinde sancak ve bayrak, gücün değil emanetin sembolüdür.
İmam Gazâlî’ye göre bir topluluğu ayakta tutan şey, sadece kuvvet değil; ortak bir ahlaki bilinçtir. Sancak, işte bu bilincin görünür hâlidir.
İbn Haldun ise devletlerin ruhundan söz ederken, sembollerin toplumsal hafızayı diri tuttuğunu vurgular. Ona göre bayrak, birliğin dışa vurumudur. Toplum çözülmeye başladığında ilk sarsılan şey, sembollerin etrafında oluşan saygıdır. Bayrağın düşmesi bu yüzden sadece fiziksel değil, sosyolojik bir kırılmadır.
İslam tarihinde sancak, fetihlerde bile bir üstünlük işareti olmaktan çok, düzen ve sorumluluk alameti olarak taşınmıştır. Peygamber Efendimizin sancak altında topladığı insanlar, aynı soydan değil; aynı adalet duygusundan gelirdi. Bu miras, bayrağa duyulan sevginin ırkçılıkla değil, ahlakla örülmesi gerektiğini hatırlatır.
Türk bayrağının düşmesi, bizde hem öfke hem de derin bir sızı uyandırır. Çünkü o an, sadece bir direk boş kalmaz. Güven duygusu sarsılır, geçmişle kurduğumuz bağ incinir. Emanete sahip çıkamama düşüncesi dahi bir bıçak gibi saplanır kalplerimize.
Ama bayrak sevgisi, yüksek sesle konuşmak değildir. Bayrağı sevmek; onun temsil ettiği değerlere yük olmamaktır. Adaleti savunmak, vicdanı diri tutmak, birlikte yaşama ahlâkını korumaktır. Türk bayrağının yalnızca silüeti değil manasıda göklerde dalgalanmaya devam edecektir.
Türk bayrağı düşmesin diye gösterilen hassasiyet, bir üstünlük iddiası değil; bir emanet bilincidir. Çünkü bu bayrak, bize ait olmaktan önce; bize bırakılmıştır. Ve bazı şeyler vardır ki, düşerse tekrar kaldırılır ama bıraktığı iz kolay silinmez.
Bayrak bu yüzden göktedir. Hatırlamak için. Utanmamak için. Aldığımız her nefesin hakkını verebilmek için...
