“Mürekkebin tükendiği yerde bitti savaşım ve lâkin ümidim bâki” dediğim yerden devam ediyorum bu serüvene, anlamaya çalışarak insanı..
İnsan içinde binbir duygu barındıran sonra da onları gizlemek için çabaladıkça çabalayan garip bir varlık. Bir saniyede bin yıl yaşayıpta bin yıl boyunca bir saniyenin hayalini kuran bir ömre bin mısra sığdıran varlık. Ne tekdüze ne girift… O yalnızca muntazam sarmalların en güzel şekilde iç içe geçmiş hali gibi.
Bir koşup bir yorulan, koştukça daha çok yorulan sonra da bir bakmışsın yorulmak için koşan bir derya. Derya ne doğru bir tabir oysa. Akıp giden zamana inat durmayan, akıp giden insan seli için daha doğru ne denirdi ki. Birde belki aciz… Tüm ömrünü dermanını bulmaya adamış hummalı gibi gezip asıl dermanın aramakta olduğunu anlamayan ve asıl hummanın insanın ruhunda oluşabileceğini kavrayamayan acizlik…
Ha sende canım içimi kararttın deme, yok mu şöyle iç açıcı şeyler? Var elbet. Senin gibi, benim gibi, yazmak gibi..
