KAÇIŞ ……….
Gözlerini kapat diyorlar.
Hayal et…
Şunu hayal et, bunu hayal et…
“Şimdi her şeyi sev,say,affet,bırak….” Diyorlar.
“Şimdi ben değerliyim, ben kıymetliyim de.”Diyorlar
Peki sonra ne oluyor?
Gözlerini açtığında, “Hayat ne demek?” diye sorulduğunda
İmtihan dünyası deyip geçiştirdiğimiz,
Koşturuyoruz be abi deyip savuşturduğumuz,monoton deyip burun kıvırdığımız doğumla ölüm arasına sıkıştırdığımız bir süreç diyoruz…
Hani o gözler kapalıyken kendimize fısıldadığımız
“değerli, kıymetli, harika, muhteşem” kelimeleri var ya…
Onlar gözler açıldığında nereye gidiyor?
Gözünü kapattığında
yeşil bir ormandasın.
Kuş sesleri, yaprak hışırtıları…
Toprağa uzanmışsın doğayı dinliyorsun ya da bir sahilde hırçın dalgaları izliyorsun…
Gözünü açtığında
elinde telefon, ekrana bakıyor sosyal medyada yukarı yukarı sayfaları kaydırıyorsun.
Gözünü kapattığında
kendi işini kurmuş, döner koltuğunda oturan, bir çok insana istahdam sağlayan yardımsever bir patronsun.
Gözünü açtığında üstünde amblemini taşıdığın firmanın asgari ücretli çalışanısın.
Gözünü kapattığında evli, çocuklu, huzurlu bir hayat hayal ediyorsun.
Gözünü açtığında
dünden kalan, yarısı yenmiş komşu böreğini yalnız başına yerken buluyorsun kendini.
Şimdi soruyorum:
O hayalleri gerçekleştirmende seni alıkoyan neydi?
İmkânsızlıklar mı?
Hayat şartları mı?
Süreçler mi?
Yoksa hepsi, arkasına saklandığımız bahaneler miydi?
Çok bilinen bir hikâye vardır.
Alkolik bir baba, mahzun bir anne, iki erkek çocuk…
Yıllar geçer.
O çocuklar aynı evde, aynı yoksullukta, aynı korkularla büyürler.
Biri ayyaş olur.
Biri avukat.
Ayyaş olana sorarlar:
“Neden alkoliksin?”
Cevap hazırdır:
“ÇÜNKÜ BABAM ALKOLİKTİ.”
Avukata sorarlar:
“Nasıl başardın?”
Cevabı nettir:
“ÇÜNKÜ BABAM ALKOLİKTİ.”
Aynı GEÇMİŞ.
Aynı ŞARTLAR.
Ama iki farklı SEÇİM.
Şimdi kendimize dürüst olalım.
Bugün arkasına sığındığımız bahaneler
bizim kaçışımız olabilir mi?
Geçmişi, insanları, şartları
bir kalkan gibi önümüze koyup
hayatın sorumluluğundan kaçıyor olabilir miyiz?
Belki de sorun, hayal kurmamızda değil.
Sorun, hayallerimizi sakladığımız fanusu kırmaya cesaret edemememizde.
Evet, kırmak.
Bir fanusa sakladığımız,korkularımızla yüzeyini kirlettiğimiz o fanusu kırmak…Ancak o fanus kırılırsa o kirler yok olur,o hayaller gün yüzüne çıkma cesareti bulur.
Ee tabi ki bu fanusu kırmakta
emek ister, risk ister, cesaret ister.
Seçimlerimiz hâlâ bizim elimizde.
Ve hayır, hiçbir şey için geç değil.
Geç kalan zaman değil,
vazgeçtiğimiz cesarettir.
Unutma hayatin saati herkese farklı işler...
Erteleme...
Kalk....
Yap....
Carl Gustav Jung (psikolog) en sevdiğim sözüdür;“İnsan yüzleşmek istemediği her şeyi kader olarak yaşar.”
KADERİMİZİ GÜZELLEŞTİRMEK ÜMİDİYLE...
ESRA ÖZTÜRK
