Uçurum; yuvarlanıp yok olmanın kıyısı, düşenin bir daha çıkamayacağı, parçalanıp yok olacağı korkunç bir manzara... Yuvarlanıp yok olmamak, düşüp parçalanmamak ve uçuruma düşmemek için çözüm belli: O kenara yanaşmayacaksın; ya uçurum kenarına bariyer, uçurumun üzerine köprüler kuracaksın ya da kanadın olacak, uçacaksın. Çözüm böyleyken insan kendini bile bile tehlikeye atar mı?
Evet, bu hakikat gibi toplumumuzda da bir "uçurumlar dönemi" yaşanıyor. Yaşlı-genç, yönetici-avam, zengin-fakir, köylü-kentli, dindar-laik, sağ-sol, Müslüman-gayrimüslim, işçi-patron gibi daha nice uçurumlar icat edilip tehlike çukurları oluşturuluyor ne yazık ki... Bu tehlikenin ortadan kaldırılması, yukarıda da işaret edildiği üzere, köprüler kurmak ve koruma kalkanı hazırlamakla olur. Nasıl olacak, ne yapılacak tek tek yazma şansım olmasa da birkaç tavsiyede bulunabilirim:
Köprü kurmak: Zaten manası da işlevi de açık olan bu fiil; uçurumu, nehri, dereyi, denizi kavuşturmak üzere yapılan hayırlı bir yapıyı ifade eder. Gönüller arasında da kurulup oradaki mesafeyi yok etmek için atılacak harika bir adımdır. Herhangi bir konumdaki insan, başka bir konumdaki insanla kurabilir bu köprüyü. Görünür ki mesafe azalmış; sıkıntı, sorun azalmıştır muhakkak.
Buyurun, en kısa zamanda bir köprü de biz kuralım; aramızda uçurum olan başka bir gönülle... Özellikle idareci ve yöneticilerin halkla olan ve her gün derinleşen bu uçurum üzerine "şefkat köprüleri" kurmalarını çok arzu ederim.
Bariyer olmak da tıpkı köprü gibi kolları, kanatları açıp "Burası çıkmaz sokak!" diyerek tehlike kenarına yaklaşanları korumaktır; yol göstermek, yöntem öğretmektir. Bu iş yine büyüklere (büyüklük burada illa yaş olarak anlaşılmamalı; nice genç, olgun insanımız var büyüklük eden) düşer; onların omuzlarına bir mesuliyet yükü olarak konur. Evet, bunları yapanlar da kanatlanıp uçurumu görmeden uçan kuşlar misali insanlardır; sayıları çok az olsa da…