UNUTTUK, KAYBETTİK VE KORKTUK.
Güne şükürle başlamayı,
Eşe dosta selam vermeyi,
Komşuya hal hatır sormayı,
Bir yetimin başını okşamayı,
Bir öksüzün çantasına kek koymayı,
UNUTTUK…..
Sevdiklerimize güzel hitap etmeyi,
Büyüklerimize saygı duymayı,
Küçüklerimize sevgi göstermeyi,
Birliği ,beraberliği, hürmeti,
Adabı muaşeret kurallarını ,
UNUTTUK…..
Terazimizi hassas tutmayı,
Haklının yanında olmayı,
Yanlışa dur demeyi,
Canlıya merhamet etmeyi,
UNUTTUK…
Ama işin kötüsü biz neleri unuttuğumuzu da unuttuk. Unuttuğumuz değerleri gerici kültürden saydık. Yenileşme çatısı altında yeni bir kültürel yapı oluşturduk. Bunun adına özgürlük dedik, özel alan dedik, ben yaşamadım benden sonrakiler yaşasın dedik, benim çocuğum ne yapsa yakışır hiç kimse karışamaz dedik, eleştirileri şahsımıza hakaret sayıp bizi eleştiren kişiye kin ve nefretimizi göstermekten asla imtina etmedik. Zayıf olanı hor gördük, nahif olanı aptal, bilge olanı bencil, sınır koyanı egosantrik yaptık…
Ve en kötüsü unuttukça KAYBETTİK….
Yere düşen ekmeği 3 defa öpüp başına koyan çocukları kaybettik,
Yolda öğretmenini gördüğü için saygıyla ayakta bekleyen güzel yürekli çocuklarımızı kaybettik,
Sınıf arkadaşlarını kardeş bilip gözü gibi koruyan çocukları kaybettik,
Çarşıdan elleri dolu gelen yaşlılarımıza yardım eden gençlerimizi kaybettik,
“aman benden sonra gelenin ayağına takılmasın, düşmesinler” diye yerdeki taşı kenara koyan çocukları KAYBETTİK,
Elindeki salçalı ekmeğini arkadaşıyla bölüşen yardımsever çocukları kaybettik,
Birilerinin yardıma ihtiyacı var “hadi bir yardım edelim” diyen delikanlıları kaybettik,
Yaşlı teyzemin evini derlemesinde yardım eden genç kızlarımızı kaybettik,
Haksız olan öz gardaşıda olsa haklı olanın yanında dimdik duran güzel insanlarımızı kaybettik,
Terazisini doğru tartan bakkal amcamızı kaybettik,
Doğru sözü söyleyen insanlarımızı kaybettik,
İşini layığıyla en iyi şekilde yapan vicdanlı insanlarımızı kaybettik,
Aile bağlarımızı kopardık, birarada olabilme duygumuzu kaybettik…
Ve hepsini yaparken de modernize edilmiş hayatımızda ne kadar da mutlu olduğumuzu gösteren görsellerle paylaşımlarımızı eksik etmedik…
Sonra ne mi oldu?
KORKTUK…
Rabbim bütün evlatlarımızı, bütün anneleri, bütün babaları, bütün kardeşleri, bütün öğretmenleri, bütün canlıları korusun.
Daha güzel günlerde bir arada olabilmek ümidiyle….
ESRA ÖZTÜRK