Bazen bir türkü düşer geceye; ne bir fazla kelime söyler ne de eksik bir duygu bırakır geride. Kurulmamış cümlelerin, söylenmeye çekinilmiş sözlerin yükünü tek başına sırtlayıverir. Cevdet Bağca’nın kaleminden dökülen; Kıvırcık Ali’den Yıldız Tilbe’ye kadar pek çok usta sesin ruh kattığı “Al Ömrümü”, tam olarak böyle bir sığınaktır. Bir müzik eserinden ziyade, insanın insana sunabileceği en hesapsız, en yalın vaattir.
Günümüz dünyasında her şey adeta görünmez bir teraziye vuruluyor. İlişkilerimiz, dostluklarımız, hatta sevgimiz bile "ne kadar verirsem ne alırım" süzgecinden geçiyor. Herkesin kendini korumak için kalın duvarlar ördüğü, kırılmaktan korkup kabuğuna çekildiği bu ince hesaplar çağında; kalkanları indirmek büyük bir cesaret işidir. İşte tam bu yapaylığın ortasında fısıldanan o dize, çağın ötesinde bir sadakat başkaldırısı gibi durur:
"Al ömrümü koy ömrünün üstüne,
Senden gelsin ölüm başım üstüne."
(Cevdet Bağca)
Şair burada bir alışveriş yapmıyor. Elinde kalan en kıymetli şeyi, geri döndürülemeyecek tek hazinesini —zamanını ve yaşamını— bir başkasının varlığına hiç düşünmeden devrediyor.
Gerçekten sevmek, sadece neşeyi ve güzel anları bölüşmek değildir. Sevmek, ötekinin kahrına da ortak olmak, onun kederini kendi omuzlarına alabilmektir. Türkündeki o ağır "ölüm" vurgusu, karanlık bir vazgeçiş ya da karamsarlık değildir kesinlikle. Aksine, bizim edebiyatımızın o köklü kabulleniş geleneğinden beslenir; sevdiğinden gelen her şeyi, derdi de kederi de baş tacı edebilme olgunluğudur.
Bir dost sofrasında yahut bir radyo frekansında bu melodi aniden yükseldiğinde etrafı kısa bir sessizliğin kaplaması tesadüf değil. Çünkü o an herkes, kendi ömründen bir parçayı hiç çekinmeden kime feda edebileceğini düşünür içten içe. Hepimiz o hesapsız, dupduru bağın arayışındayız aslında.
Belki de bu eserin eskimeyi reddetmesindeki sır tam olarak burada gizli: İçimizde taşıdığımız ama kelimelere dökmekte zorlandığımız o katıksız sevgiyi, tam da kalbimizin ortasına bırakıvermesi.
Halime BİNGÖL