Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken pireler berber iken ben dedemin beşiğini tıngır mıngır sallar iken.
Ulu çınarların gölgesinde uzanan Büyük Meşe Ormanı adında bir diyar varmış. Bu ormanda her hayvan kabiliyetine göre yaşar sanılırmış; lakin asıl kural, ormanı yöneten Ulu Aslan Heyeti’ne yakın olmakmış.
Bu ormanın en gözde sakinlerinden biri, cevvaliyetiyle nam salmış Gökçe Sincapmış.
Gökçe Sincap daha genç bir yavruyken, orman ahalisinden toplanan, ortak kilerinin en kaliteli ceviz ve meşe palamutlarıyla uzak diyarlara, eğitime gönderilmişti.
Gel zaman git zaman, Gökçe Sincap eğitimini tamamlar ve Meşe ormanına döner. Dönüşünde doğrudan ormanın Huzur ve Ahali Bakanı yapıldı.
Bir gün Gökçe Sincap, uzaklardaki Laleler Diyarı’na gidip oradaki göçmen sincaplara Meşe Ormanının güzelliklerini anlatmak istedi. Zırhlı meşe arabasıyla sınırları aştı, lalelerin açtığı pazar yerine vardı. Fakat o da ne? Laleler Diyarı’nın iri cüsseli, Atları ve bekçi köpekleri yolunu kesti:“Burada Meşe Ormanının propagandası yapamazsınız, orman kanunlarımız buna müsaade etmez!” dediler.
Gökçe Sincap arabanın camını aralayıp kaşlarını çattı:“Beni durduramazsınız, ben Meşe Ormanı’nın kutlu elçisiyim!”
Dese deee..
Atlar geri adım atmadı, yolu kapattı. Gökçe Sincap’ın arabasını sınır kapısına kadar itekleyip ormanın dışına bıraktılar.
Büyük Meşe Ormanı’na haber öyle bir uçuruldu ki, ağaçkakanlar sabah bültenlerinde adeta destan yazdı:“Gökçe Sincap, Laleler Diyarı’nın devasa canavarlarına karşı tek bir meşe dalıyla kafa tuttu!”
Ormanda yer yerinden oynadı. Gökçe Sincap artık sıradan bir Huzur ve Ahali Bakanı değil, sınır ötesi gazasıyla taçlanmış bir orman efsanesiydi.
Gökçe sincap okuduğu yıllardan edindiği birikimle kendini geliştirmiş ve mükemmel bir yatırımcı da olmuştu. 1 cevize 15 ceviz alabilecek kadar da hünerli bir yatırımcı olmuştu. Kazandığı cevizler ile Meşe Ormanını geliştiriyor güçlendiriyor, orman ahalisinin kışı daha rahat geçirebilmesi için didinip duruyormuş.
Veee…
Gökten üç ceviz düşmüş: Biri Laleler diyarının kapısında kalan arabaya, biri Gökçe Sincap’a, biri de liyakat masallarına inanmaya devam eden orman ahalisinin kafasına...
Onlar erdi muradına biz çıkalım kerevetine..
Haydi çocuklar uyku zamanı.