HOROZ ŞEKERLERİMİZ VARDI BİZİM

       ' Benim doğup büyüdüğüm şehirde Ramazan başkaydı ' diye başlar ya her yazar; İşte bende öyle bir girizgah yapayım dedim yazıma.
         Benzer Anadolu şehirlerinin, benzer çocukluk hikayeleri gibi benim ki de. Herkesin söyleyecek bir sözü var elbet. Bir iki kelam da ben edeyim. Benim Ramazan anılarım ; tuttuğum tekne oruçlarındaki rengarenk Horoz Şekerlerini beklediğim o yıllarda saklı.                                                                                                                                                                                                                                Ramazan yaklaştı mı sokaklarda bir telaş, bir hareketlenme ki sormayın gitsin. Alım gücünün çok mütevazi ama bereketli olduğu yıllar. Sanki o mahallelerde hiç fakir kalmaz. Herkes gücü yettiğince doldurur mutfağını. Ramazan yaz aylarına denk geldiği için sokaklarda bir şenlik . Sahura kadar uyumamak , rüşt ispatı idi bir çoğumuz için. Ya akşam üzeri sokakta çınlayan o ağdalı 'Hooooroozzz Şekeriiiiii' sesi.  Tepesinde bir tepsi  ile çıkagelir mahalleye Şekerci amca. Çubuksuz  şekerler cam gibi parlarken, çubukluları ağaç sopanın üzerine çakmış . Işıl ışıl . Sarı, mavi, kırmızı...                                                                                                                                                                                                    Oruçluysak yaşadık . Sadece ana babamız almazdı iftariyelik şekerlerimizi. Camiye giden dedeler, haftalığını alan abiler, komşular, üç aylığını alan mahallenin babaanneleri keserdi Horoz Şekercinin önünü.  'Kim satar bana Orucunu?' diye sorar, sonrada rengarenk şekerlerden iftarlıklar ikram edilirdi çocuklara. O vakitler korkmazdık  mahalleliden; annelerden tembih alacak  kadar kirlenmemişti henüz Dünya.                                                                                       Hayallerimiz, mutlu olduğumuz zamanlar vardı. Tıpkı şekerlerimiz gibi ; ışıl ışıl ,renk renk.                                                                                                                                                                                                                                                  Sabah oruçluyuz diye kalkar, öğleden sonra bir ağaç seçer, Orucumuzu emanet edip birşeyler atıştırırdık. Adına Tekne Orucu diyorlar şimdi.  Adamakıllı tutulan ilk oruç günü İftara yakın ; çocuklar omuzlarda mahallede gezdirilirdi. Tercihim hep çok uzun olan dayımın omuzlarında gezmek olurdu. Alaaddin'in sihirli halısında gibi hissederdim kendimi. Malum hayal gücüm pek genişti hep.                                                                                                                                                  Şimdi bakıyorum; o zamanlar alım gücü kısıtlı ne çok insan vardı? Ama kimse yardım kolisi dağıtmazdı. Varlıklılar öyle güzel paylaşırdı ki, farkedilmezdi. Marketler yoktu, Yardım çeki de yoktu doğal olarak. Mesela denk geldiğim birkaç çirkin yardımçeki şahitliğim  var anlatmasam daha iyi olur.  Şehir efsanesi gibi; gece dağıtılan yardım poşetleri var çocukken duyduğum; ne bırakan belli ne de hangi kapıya bırakıldığı. Ne kadar kibar ve ince bir tavır. Demek zaman geçti o zarif insanlarda ayrıldı aramızdan  gelmemek üzere. Rahmet olsun.                                                                                                                                                          Artık görmüyorum sokaklarda Horoz Şekeri. Poşetlenmeye başladıkları andan itibaren silindiler. Ne vakit görsem alıp dağıtıyorum ,ama artık hiç etkilemiyor çocukları. Ne yazık ...                                                                            Oysa nasıl güzellerdi. Sarı, mavi, kırmızı, pembe.                                                                                                                                                                                   Teravih namazlarına almazlardı çocukları. Neymiş efendim haylazlık yapıyormuşuz. Sopa ile kovalandığımızı hatırlarım. Bizde çıkar çatapatla; mahalle çeşmesinde yüzümüzü ıslatır elimize yüzümüze bulaşan fosforla insanları korkuturduk.  Bulaşık teli ile havai fişek yapar eğlenirdik. Anneler çay içer ;sahur hazırlığı hep bir elden yapılır, sokak gece yarılarına kadar çocuk sesi ile şenlenirdi.                                                                                                                        Ben kalbimin en güzel köşesinde saklıyorum Horoz Şekerlerimi ve o güzel Ramazanları. Elbet sizinde vardır. Sımsıkı sarılın unutmayın sakın .                                                                                                                                                           Bizim Horoz Şekerlerimiz vardı...Sarı, mavi, kırmızı,  pembe ...