PUNCH ; ÜZÜMLÜ KEKİM

           Canım Punch; seni ne çok acıttı bu zalim hayat. Hemde daha bebekken.             Her yerde sen ve acı hikayen. Kıssadan hisse yapmak için muazzam ve çok acı bir örneksin. Yaratılış farklarımız olsa da ; yaşadıkların ve yaşatılanlar çok bizden .                                                                                                                        Henüz; bilinmezliğe giden Penguen etkisini atlatamadan birde senin hikayene şahit olmak hepimizi çok yaraladı. Ben bu köşeden neler neler yazmak isterken , senin yaşadıklarına, sadece seyirci kalmak istemedim.                                     Seni; doğal ortamında doğurup büyütemeyen anneye ne kadar kızsam da ,bu sonuç onun tamamen yükümlülüğünde değildi elbette. Doğal yaşam merkezi adı altında sizi o hapishanelere biz hapsettik. Yetmezmiş gibi çoluk çocuğumuzu alıp film izler gibi sizi izlemeye getirdik. Neydi ? Kaliteli aile saati geçirmekti değil mi adı. Çocuklar doğal yaşamı görsündü. Peh Peh Peh.  Sizin için o kadar üzgünüm ki!                                                                                                              Punch; Çin'in İçikawa  kentinde, zaten bir sözde Doğal Yaşam Merkezinde doğmuş. Bazı kaynaklar annesinin öldüğünü; bazıları ise yorgun düştüğü için yavrusunu reddettiğini yazıyor. Sonrasında Punch'a sürüsü sahip çıkmıyor, hırpalıyor. Bakıcısı dayanamıyor ve oyuncak bir orangutan veriyor. Sürüye katılamayan Punch oyuncağı kendine anne biliyor. Ahhh izlediğim videolardan çıkamıyorum. Nasıl bir çaresizlik ? Sürüye ne zaman dahil olmak istese hayvan içgüdüsü ile büyükler o kadar hırpalıyor ki kaçıp kaçıp peluş oyuncağa sığınıyor. Yürek dayanmıyor. Sonra tam bir tanesi sahip çıktı diye sevinirken o da zarar vermeye başlıyor. En son okuduğum haber minik Punch'ın içine kapandığı ve hayata küstüğüydü.  Vazgeçmiş çabalamaktan, her seferinde ötelenmekten.  Minicik bir yavrusun sen daha diye sarıp sarmalayasım geldi içimden hepimiz gibi... Şimdi diyecek ki bazılarınız !Hele senin derdine ? Bunca savaşın içinde ölen çocukları görmüyor musun? Görüyorum ve hepsi bana dert oluyor.  Ve tüm bu yaşananların hepimize dert olmasını istiyorum.                                                                                                                                                                         Punch; ahhh üzümlü kekim...                                                                         Hikayeni anlamaya çalışırken ; tekrar gördüm.  Anası olmayanın ,hiçbirşeyi  tam olmaz. Düşündüm sonra ; ailesi olmayan ister hayvan olsun ,ister insan hayatta hep 1-0 malup. Kimisi doğuştan başlıyor bu malubiyetle, kimisi sonradan. Seni itip kalkan da belki kendi düzenini korumaya çalışıyor, içgüdüsel olarak. Kendi hiyerarşisini devam ettirme gayretinde belki de. Şanslı isen sende büyüyeceksin ama tabiki çok yara alarak.  Birgün bir yerde duymuştum 'Yetimin eli kısa olur' diye. Nasıl sinirucu bir cümleydi. Hayli zaman sonra çözdüm. Tabiki bu benzetmeydi; kimseyi kırmak için söylenmemişti. Ama doğruydu .Aynı sofraya oturan çocuklardan birinin annesi orada yoksa ; bir uzandığı ekmeğe ikinci kez uzanamaz . İşte buydu cümlenin anafikri.                                                                                                                                                              Yani kısacası 'Analı kuzu ,kınalı kuzu' Allah her kuzuya anası ile büyümeyi nasip etsin...                                                                                                           Diyeceğim Oki; Punch  dilerim huzur bulacağı bir ortama en kısa sürede yerleştirilir. Kimbilir aramızda ne çok Punch hikayesi var?Punch'ın ismi gibi delik deşik olmuş ne çok hikaye? Yine dilerim ki; her hikaye en az yara ile mutlu sona erebilsin.                                                                                                                    Bir de lütfen ; şu,  hayvanat bahçeleri  , Doğal Yaşam  Alanı adı altındaki tel örgüler, Hayvanların kullanıldığı Sirkler, Koca koca akvaryumlar çıksın artık hayatımızdan. Her canlının bu dünya üzerinde özgürce yaşama hakkı var. İnsanların asli görevi ise bu ağızsız dilsiz emanetlerle saygı duyarak yaşabilmek.                                                                                                                            Gitmezsek, okullarda bunlar için bilet dağıtmazsak bu anormal durum düzelir belkide. Kimbilir?                                                                                                         Ve canım Punch Üzümlü Kekim  ; elbet seni sevip koruyacak bir kalp bulacaksın inanıyorum ... O vakit hepimiz senin için çok mutlu olacağız.                                                                                                                                                               Sevgi ve merhametle yaşayacağımız bir dünya ümidi ile...