Dokunduğun her kapı yüzüne mi kapanıyor? Belki de bu; sonunu göremediğin bir yolda, sadece koşmuş olmak için koştuğundandır. Gökyüzünün ferahlatıcı ışığından mahrum kalmış bir kuyunun dibinde, beyhude bir çırpınışla kurtulmaya çalıştığın içindir.
Elbette her insanın sığındığı bir hayali, ulaşmak istediği bir zirvesi vardır. Ancak her hayalin bir sınırı, her arzunun kemale ereceği bir vakti bulunur. Şartları zorladığın, bir şeyleri adeta itekleyerek "oldurmaya" çalıştığın o sancılı zamanlarda, beklentin bir türlü karşılık bulmuyorsa durup düşünmen gerekir. Olmayacak bir düşün peşinde nefes tüketmek, sadece ruhu yorar. Koştukça nefesin kesilir, kalbinin ritmi değişir; lakin günün sonunda elinde kalan sadece o boş koşunun yorgunluğu olur. Üstelik bu telaşla, vaktinde gelecek olanı ötelemiş, nasibinde olanın boynunu bükük bırakmışsındır.
İşin aslı şudur: Gücünün yetmediği bir yükü kaldırmaya çalışmak, sana yıpranmaktan başka bir şey vermez. Allah’ın takdiri, aslında her an ruhuna bir fısıltı gibi yayılır; fakat insan, kendi hırslarının gürültüsünden gönlüne düşen o hakikate sağır kalır.
Kamer Suresi’nin 49. ayetinde buyurulduğu gibi: "Şüphesiz biz her şeyi bir ölçüye (kadere) göre yarattık." Allah’ın kelamında ölçü belli olduğu gibi, bizim için biçilmiş ömürde de bir mizan vardır. Kurcaladığımız dipsiz kuyularda debelendikçe daha derine batabiliriz. Bu yüzden hududu bilmek ve o ilahi ölçü dairesinde yürümek, bizi bizim için en hayırlı olan sona ulaştıracaktır.