Memleketimiz birer islam beldesi olması hasebiyle çokça Allah dostu gelip geçmiştir. Bunlardan biri de türbesi Kars’ta bulunan Ebul Hasan Harakani hazretleridir.
Ebû’l-Hasan Harakānî Hazretleri bir gün müridlerine:
“–Hangi şey daha üstün ve değerlidir?” diye suâl etti. Onlar da:
“–Ey Şeyh! Bilmiyoruz, bunun cevâbını siz veriniz!” dediler. O da:
“–Hayatın her safhasında, her zaman ve mekânda Allâh’ın zikriyle dolu bir gönül!” cevâbını verdi ve şöyle buyurdu:
“Hak dostları dâimâ büyük bir hüzün içindedir. Bunun sebebi de Cenâb-ı Hakk’ı şânına lâyık bir şekilde zikretmek isteyip de bunu yapamayışlarıdır.”
Zira Peygamber Efendimiz de şöyle niyâz ederdi:
“…Yâ Rabbî, Sen’i hakkıyla senâ etmekten âcizim. Sen zâtını nasıl senâ ettiysen öylesin!” (Müslim, Salât, 222)
Harakānî Hazretlerinin Cenâb-ı Hakk’a olan tâzim ve muhabbeti o kadar yüksek derecedeydi ki şu tavsiyede bulunurdu:
“Siz ‘’Allah’’ derken, başka bir söz söyleyen kimse ile aslâ sohbet etmeyiniz!”
“İnsanlar ekseriyetle duâlarında şöyle derler, Allâh’ım, üç yerde imdadımıza yetiş:
Can çekişirken, mezarda ve kıyâmette!’’
Ben de diyorum ki;’’ İlâhî, her zaman imdâdıma yetiş!’’
Hasan Harakani Hazretleri mürşidi kamil ehli sünnet birisiydi. Bazen şöyle dualar ederdi :
“Dilini öyle bir mühürle ki Allâh’ın râzı olmadığı şeyleri konuşmasın!
Kalbini öyle bir mühürle ki Allah’tan gayrısına meyletmesin!
Ağzına öyle bir kilit vur ki helâl olmayan bir şey oradan geçmesin!
Diğer âzâlarını da öyle bir mühürle ki ihlâssız bir amel işlemesin!”
Günümüzde artık o kadar nefsimize hakim olamıyoruz ki insanları neredeyse günlük ibadetlerini yaparken bile eleştirecek ve kalplerini kıracak kadar oluyoruz. Tasavvuftan uzakta günlük hayatımızın akışını sadece dünyaya meylederek yerine getiriyoruz. Oysa ki büyüklerimiz hep ‘’Eline, beline ve diline hakim ol!’’ diyerek bizleri büyütmüşlerdi. Ahlaktan ,nefsimizin terbiyesinden uzakta bir yaşam bizleri sadece rezil ve zelil bir hale getiriyor.
Harakānî Hazretleri, nefsin tezkiye ve terbiyesi hususunda şöyle buyururdu:
“Allah sizi dünyaya temiz olarak getirdi; siz de O’nun huzûruna kirli olarak gitmeyiniz!”
Yine Âyet-i kerîmede şöyle buyrulur:
“Rab’lerine karşı gelmekten sakınanlar ise, bölük bölük Cennet’e sevk edilir, oraya varıp da kapıları açıldığında bekçileri onlara: «Selâm size! Tertemiz geldiniz. Artık ebedî kalmak üzere girin buraya!» derler.” (ez-Zümer, 73)
“Nasıl ki namaz ve oruç farzdır, îfâsı mecbûrîdir, aynı şekilde gönülden kibri, hasedi ve hırsı bertaraf etmek de zarurîdir.”
Zira ahlâkımızın seviye kazanması, ibadetlerimizin kabûlünün en büyük alâmetidir.
Yine Harakānî Hazretleri talebelerine şöyle buyurmuştur:
“Tandırdan elbisene bir kıvılcım sıçrasa, hemen onu söndürmeye koşuyorsun! Peki dînini yakacak olan bir ateşin, yani kibir, haset ve riyâ gibi kötü sıfatların kalbinde durmasına nasıl müsâade edebiliyorsun?”
“Çok ağlayınız, az gülünüz; çok susunuz, az konuşunuz; çok infâk ediniz, az yiyiniz; başınızı yastıktan uzak tutunuz! (Uykunun esiri olup da iç dünyanızı hantallaştırmayınız!)”
Bizler Harakani Hz. Değiliz elbette ama yaşantımızı o Allah dostlarının yaşantılarına benzeterek kendimize, iç dünyamıza gerekli ehemmiyeti göstererek yaşantımızı insanca ve tasaffufi şekilde idame ettirebiliriz.
Sözlerime Erzurumlu İbrahim Hakkı Hz.’nin oğlu Şakir Efendiye söylediği şu sözüyle son vermek istiyorum.
‘’Harabat ehlini hor görme Şakir ,defineye malik viraneler var . ‘’
02/04/2026