Masamdaki Kitap ve Yaşar Kemal

Geçtiğimiz günlerde masama bir kitap konuk oldu: "Amcam Yaşar Kemal". Şöyle bir elime alıp karıştırdığımda, aslında dünya edebiyatının o dev isminin ardındaki asıl "insanla" göz göze geldim. Biz onu hep Nobel yolundaki o heybetli usta olarak gördük ama yeğeni Sadık Gökçeli, bize aslında hepimizden biri olan, çocuk ruhlu, yerinde duramayan ve hayatı iliklerine kadar yaşayan o gerçek "Sadık"ı anlatmış. ​Kitabı okurken şunu fark ettim; Yaşar Kemal sadece bir yazar değil, o başlı başına bir doğaymış aslında. Kaleminden dökülen her satır, toprağın nabzı gibi atıyor resmen. Yazarken sadece mürekkeple yetinmemiş; tozun, rüzgarın, karıncanın, kısacası insanın en yalın sesini kağıda işlemiş. ​Bazen soruyorlar, "Okuması zor mu, dili çok mu yerel?" diye. Oysa o, koca dünyayı bir toz zerresine sığdırabilecek kadar büyük bir dahi. O gür sesiyle ne güzel söylemiş: ​"İnsan, evrende gövdesi kadar değil, yüreği kadar yer kaplar." ​Onu okumak, aslında insanın kendi yüreğinin sınırlarını araması gibi bir şey. Onun dünyasında evet, zulüm var, acı var ama hepsinden öte hep bir direniş ve sarsılmaz bir umut var. "Dünya on binlerce çiçekli bir kültür bahçesidir; her çiçeğin ayrı bir rengi, ayrı bir kokusu vardır," diyerek bizi aslında sadece insan olmaya ve birbirimizi anlamaya çağırıyor. ​Kurumumuza gelen bu kitap benim için sadece bir okuma değil, bir kapı oldu. O kapıdan geçtiğinizde sizi sadece kelimeler karşılamıyor; Toroslar’ın o meşhur serinliğini, bir Anadolu köyünün samimiyetini ve insan olmanın o en saf halini hissediyorsunuz. ​Şu hayatın koşturmacasından, gürültüsünden yorulduğunuzu hissederseniz, kendinize bir iyilik yapın ve bir Yaşar Kemal kitabı açın. Çünkü onun da dediği gibi; "İnsan umutsuzluktan umut yaratandır." Gelin, bu koca çınarın gölgesinde biraz soluklanalım.