Peygamber Efendimiz bir Hadis-i Şeriflerinde “İşçinin ücretini, alın teri kurumadan veriniz.” buyurmuştur. Asırlar öncesinden gelen bu ölçü, aslında emeğe verilen değerin en açık ve en sarsıcı ifadesidir.
Günümüzde 1 Mayıs İşçi Bayramı denildiğinde, çoğu zaman karşımıza bambaşka manzaralar çıkmaktadır. Yukarıda paylaştığım fotoğraflar hemen her yıl farklı manzaralarla yinelenmektedir: İşçi hakları konusundaki konuşmaları dinlemeye dahi vakit bulamayan işçiler…
Neredeyse her yıl benzeri görülen meşhur fotoğraflarda tozun, demirin ve betonun içinde, başını dahi kaldırmadan çalışan işçiler…
O işçiler için 1 Mayıs, bir kutlama değil; çoğu zaman diğer günlerden farksız, ağır bir mesainin adıdır.
Bu konu benim doktora tezimin de konusuydu aslında; işçiler haklarının farkında mı? Asıl mesele tam olarak burada başlıyor. Çünkü bugün pek çok çalışan, yalnızca ağır şartlarda çalışmakla kalmıyor; aynı zamanda en temel haklarını dahi bilmiyor. Üstelik değişen çalışma hayatı, bu tabloyu daha da karmaşık hale getiriyor. Esnek çalışma, uzaktan çalışma, platform ekonomisi, günlük ya da proje bazlı istihdam derken birçok kişi haklarını dahi talep etmekten çekiniyor. Oysa 4857 Sayılı İş Kanunu açık; işçinin emeği korunmak zorundadır. Ancak kanunların varlığı kadar hakların bilinmesi ve talep edilmesi de önem arz ediyor.
Belki de 1 Mayıs, kürsülerde değil; o kürsülerin kurulduğu alanın hemen yanında, sessizce çalışan işçinin alın terindedir.
İşçinin alın teri kurumadan hakkını teslim eden işverenlere selam olsun… Rızkı için helal lokmasının peşinde koşan işçilerin her günü bayram tadında olsun…