Uzaklarda, herkesin "gurbet" dediği ama çoğu insanın kendisini sürgün gibi hissettiği bir yerde... Ormanların sessiz yeşilliğinde, dağların vakur kahverengi tonlarında ve ovaların uçsuz bucaksız saman renginde saklıyız. Virajlı yolların en korkutucu uçurumlarında yankılanıyor sesimiz. Aslında "an" olarak nerede olduğumuzun öneminin kalmadığı, sadece "Gönülde nereye düştük?" sorusunu sorguladığımız o ince zaman dilimindeyiz. Dönen dünyanın binbir durağında, Allah’ın bize bahşettiği her nimetin içinde; kimi zaman açan bir çiçeğin neşesinde, kimi zaman düşen bir yaprağın rüzgârında kendimizi arıyoruz.
Boşuna dememiş büyüklerimiz, "Allah seni iyi insanlarla karşılaştırsın," diye. Bu, zamana kadar edilmiş en güzel, en kıymetli dünyalık duadır. İki lafın belini kırarken gönlümüzün kırılmadığı o masalarda huzur buluruz. Dilimizden dökülen bir sırrı yarın başkasından duymazsak ancak o vakit güven duyarız. Süslü tabaklar, şatafatlı sofralar olmadan; sadece iki lokma ekmeği bölüşürken samimiyetle gülebildiğin insanda bulursun o eski sıcaklığı. Bir sohbetinde "ak" dediğine, başka bir mecliste "kara" demiyorsa işte o insanda hissedersin gerçek dürüstlüğü.
Kötü gününde yanında olup kızmadan, kınamadan destek olanda hissedersin merhameti. Ve en önemlisi; iyi gününde, yüzünde gülücükler uçuşurken seninle en az senin kadar sevinen insanın kalbinde görürsün hakiki dostluğu.
Bilirsin ki herkes seninle "kendi" olmaz. Herkes senin pencerenden izlemez yaşananları. Kendi camının o buharlı görüntüsünü silerken senin pencereni de görme çabasında olan, bakışını seninle hizalayan insana emanet et yüreğindeki mutlulukları. İşte o zaman hüznün de emin ellerde olur, gönlün de…
Ama olur da seni anlamamak için hep kendi camının pusunu bahane ederse biri; işte o vakit yavaşça ve sessizce uzaklaş oradan. Çünkü bilirsin ki; bahaneler sadece samimiyetsizlerin, gerçeği göremeyenlerin sığınağıdır.