Bir çocuğun dünyasına dikkat ettiniz mi hiç? Yağmur yağınca camdan dışarı bakıp huzursuz olmak yerine, ayakkabılarını giyip su birikintisine basmayı düşünür. Yolda gördüğü bir kediyi fark eder, gökyüzündeki şekillerden hikâyeler çıkarır, bazen de hiçbir sebep yokken kahkaha atar. Çünkü çocuklar, hayatı bizim gördüğümüz gibi değil; olduğu gibi görür.
Biz büyüdükçe birçok şey öğrendik. Ne zaman susmamız gerektiğini, neye üzülüp neye sevinmenin “normal” sayıldığını, güçlü görünmenin önemini… Ama galiba bunları öğrenirken bir şeyi yavaş yavaş kaybettik: Hayrete düşebilmeyi.
Eskiden küçük şeylerden mutlu olmak daha kolaydı. Bir dondurma, yeni alınmış bir defter ya da sevdiğimiz biriyle geçirilen birkaç dakika bütün günümüzü güzelleştirebilirdi. Şimdi ise çoğu zaman mutlu olmak için daha büyük sebepler arıyoruz. Büyük başarılar, büyük paralar, büyük planlar… Oysa hayatın kendisi çoğu zaman küçük anların içinde saklı.
Çocuk gibi düşünmek bazen yanlış anlaşılıyor. Sanki sorumsuz olmak, her şeyi hafife almak ya da gerçeklerden kaçmak gibi görülüyor. Oysa anlatmak istediğim tam olarak bu değil. Çocuk gibi düşünmek; biraz daha merak etmek, daha az önyargıyla yaklaşmak ve bazı şeyleri ilk kez görüyormuş gibi bakabilmektir.
Bir çocuk, kırılmış bir oyuncağa üzülür ama ertesi gün yeniden mutlu olmayı başarır. Biz ise bazen yıllar önce yaşadığımız kırgınlıkları sırtımızda taşımaya devam ederiz. Çocuklar küser ama kin tutmaz. Belki de bu yüzden onların yüzündeki gülümseme daha içtendir.
Belki de mesele büyümek değil, büyürken içimizdeki çocuğu fazla susturmuş olmamızdır.
Bir gün telefonsuz bir yürüyüş yapmayı deneyin. Gökyüzüne biraz daha uzun bakın. Bir çocuğun dünyayı nasıl izlediğini fark etmeye çalışın. Emin olun, unuttuğumuz birçok şey aslında hâlâ bizimle.
Çünkü insan bazen yaş aldıkça değil, çocuk kalabilen tarafını kaybettikçe yoruluyor.