Son zamanlarda hayat, bana bazı şeyleri yüksek sesle değil, sessizce öğretmeye başladı.
İnsan bazen bir sabah uyandığında bedeninin kendisine eskisi kadar ait olmadığını hissediyor.
Gücünün azaldığı, nefesinin ağırlaştığı, bekleyişlerin uzadığı zamanlar oluyor. Bir kapının önünde, bir haberin eşiğinde, bir sonucun sessizliğinde bekliyorsun.
Ve bekledikçe insan kendini dinlemeyi öğreniyor.
Kalbinin sesini…
Korkularının fısıltısını…
Ve bütün bunların arasında, kimsenin duyamadığı o küçük duayı.
Ben de son zamanlarda çok dua ediyorum.
Öyle uzun cümleler kurmadan.
Bazen yalnızca içimden bir “Rabbim” geçiyor.
Gerisini O zaten biliyor.
Çünkü insanın anlatamadığı şeyleri bilen bir Kudret’e inanmak, insana tuhaf bir huzur veriyor.
Bazen düşünüyorum:
Firavuna bile diş ağrısı vermeyen Rabbim, bana bunca sıkıntıyı veriyorsa; kim bilir beni ne kadar seviyor da semada sesimi duymak istiyor…
Belki de bazı acılar, insanı cezalandırmak için değil; sesini göğe yükseltmeyi öğretmek içindir.
Belki insanın eli her şeyden çekildiğinde, ellerini semaya kaldırmayı öğreniyordur.
Belki bazı geceler uykumuzu kaçıran şey, sabah olduğunda bizi daha güzel bir duaya uyandırmak içindir.
Bilmiyorum.
İnsan her şeyin nedenini bilemez zaten.
Bazı kapılar neden kapanır, bazı yollar neden uzar, bazı bekleyişler neden bu kadar ağır gelir; bilmiyorum.
Ama artık her bilmediğim şeyin karşısına bir soru işareti koymak yerine, sonuna “Rabbim bilir.” yazıyorum.
Çünkü benim görebildiğim yalnızca bugünün ağırlığı.
O’nun gördüğü ise yarının tamamı.
Ben bir avuç zamana bakıyorum, O bütün ömre.
Ben düştüğüm yeri görüyorum, O ayağa kalkacağım yeri.
Ben gözyaşımı sayıyorum, O o gözyaşından doğacak sabrı biliyor.
Belki de imtihan dediğimiz şey, tam olarak burada başlıyor:
Başına geleni anlamadığın hâlde, Seni anlayana güvenmekte.
Bu yüzden artık her sıkıntımda “Neden?” diye sormamaya çalışıyorum.
Bazen sadece:
“Rabbim, ben bilmiyorum.
Sen biliyorsun.”
diyorum.
Ve garip bir şekilde, insan bazı şeyleri çözemese de böyle söyleyince içindeki düğüm biraz gevşiyor.
Çünkü insanın her yaraya merhem bulması gerekmiyor.
Bazı yaraları zamana, bazılarını sabra, bazılarını duaya bırakmak gerekiyor.
Ben de içimde taşıdığım ne varsa yavaş yavaş semaya bırakıyorum.
Korkularımı…
Yorgunluklarımı…
Bekleyişlerimi…
Kimseye anlatamadığım cümlelerimi…
Belki Rabbim, benim sustuğum yerden sesimi duyuyordur.
Belki benim “Artık dayanamıyorum.” dediğim yerde, O “Ben seni görüyorum.” diyordur.
Ve belki bütün mesele, hayatın bana neden bu kadar ağır geldiğini anlamak değil;
Bu ağırlığın altında bile beni tutan bir el olduğunu unutmamak.
Çünkü bazen insanın başına gelen en güzel şey, hiçbir şeyin kolaylaşmaması değil;
zor olanın içinde bile Rabbini daha yakından tanımaya başlamasıdır.
Ben bugün hâlâ bilmiyorum önümde ne var.
Ama biliyorum ki gökyüzüne bıraktığım hiçbir dua boşluğa gitmiyor.
Belki cevabı hemen gelmiyor.
Belki istediğim şekilde gelmiyor.
Belki ben “olmadı” sanıyorum.
Ama yine de biliyorum:
Duyulmak için bağırmak gerekmiyor.
Bazı dualar dudaktan çıkmadan da semaya ulaşır.
Ve bazı insanlar, en çok sustukları yerden sevilir.
Ben şimdi bütün suskunluğumu Rabbime emanet ediyorum.
O, söyleyemediklerimi de biliyor.
Benim bilmediğim bütün “neden”leri de…
Ve içimden yalnızca şu geçiyor:
“Rabbim, eğer beni kendine çağırdığın bir yol buysa; ne olur yolun sonunda beni Sana daha yakın bul.”