İnce Sızı.

Lise hayatımın ilk günüydü. Henüz sıraların, koridorların, zil seslerinin ve yüzünü tam olarak tanımadığım insanların arasında kendime bir yer ararken hocamız şöyle demişti:
"Buralara çok alışmayın.
Gözünüzü açıp kapatacaksınız, bitecek."
İçimden, çocukça bir şaşkınlıkla,
"Dört sene nasıl bitebilir ki?" demiştim.
Bitermiş.
İnsan, yaşarken sonunu
düşünmediği nice günün bir gün
hatıraya dönüşebileceğini bilmiyor. Dört yılın uzunluğuna aldanıyor; oysa zaman, insanın avucundan su gibi akıp gidiyor.
Dün sandığımız günler, bugün dönüp baktığımızda hayatımızın en kıymetli sayfaları oluveriyor.
Kendisini, yıllar sonra bu satırlar üzerinden, saygıyla selamlıyorum.
Yalnız onu değil; lise sıralarında hayatıma dokunan bütün hocalarımı...
Bugün geriye dönüp baktığımda
anlıyorum ki bana yalnızca bir
eğitim hayatı bırakmamışlar. Aynı zamanda özlenecek bir geçmiş, hatırlanacak yüzler,
duyulduğunda insanın içini burkan bir zil sesi ve yıllar geçse de silinmeyen nice güzel hatıra bırakmışlar. Bugün olduğum insanın satır aralarında onların da emeği var.
Bugün okullar yeniden açılıyor.
Şehrin sokaklarında telaşlı
adımlarla yürüyen öğrencileri, omuzlarında çantaları, üzerlerinde okul formalarıyla bir yerlere yetişmeye çalışan çocukları görünce, yıllardır fark etmediğim bir şeyi yeniden fark ettim:
Meğer insanın en güzel günleri, güzel olduğunu henüz bilmediği günlermiş.
O sıralarda öğrenmekten
yoruluyor, sınavlardan yakınıyor, zilin çalmasını bekliyor, bazen bir an önce büyümek istiyorduk.
Oysa şimdi dönüp baktığımızda
görüyoruz ki hayatın en dingin, en sade, en telaşsız günleriymiş onlar.
İnsan büyüdükçe öğreniyor; bazı şeylerin kıymeti, ancak geride kaldıklarında anlaşılıyor.
Öğrenilmeyen, dinmeyen,
alışılmayan bir acı yok belki. Kalan varsa ona da ne güzel bir isim vermişler: ince sızı.
Bugün yeni bir eğitim-öğretim yılı başlıyor. Kimi çocuklar ilk kez okul kapısından içeri girecek, kimi öğrenciler yeni arkadaşlıkların heyecanını yaşayacak, kimi son sınıflar ise henüz farkında olmadan hayatlarının bir dönemine veda etmeye başlayacak.
Belki bugün bir öğretmen, bir çocuğa yıllar sonra hatırlayacağı tek bir cümle söyleyecek.
Belki bir öğrenci, hayatının yönünü değiştirecek bir dostluk kuracak.
Belki de bir başkası, bugün sıradan sandığı bir günü yıllar sonra özleyecek.
Öyleyse bütün öğrencilere;
başarılı, sağlıklı, neşeli ve bolca hatıralı bir eğitim-öğretim yılı diliyorum. Derslerin yanında hayatı da öğrenmelerini; başarının yanında dostlukları, merakın yanında iyiliği, gençliğin yanında anı biriktirmeyi unutmamalarını diliyorum.
Çünkü gün gelecek, o okul kapısından son kez çıkacaklar.
Ve belki yıllar sonra, yoğun bir koşuşturmanın içinde, işe giderken okul formalarıyla koşuşturan öğrencileri gördüklerinde durup kendi gençliklerine bakacaklar.
O zaman anlayacaklar...
Bazı ziller insanın hayatında
yalnızca bir kez çalmaz.
Aradan yıllar geçse, okul sıraları eskise, formalar dolaplarda kalsa, o koridorlarda artık bizim adımlarımız yankılanmasa bile; okul zili geçmişte kalmış olsa da bugün bir yerlerde, bizim için hâlâ çalıyordur.
Hem de çocukluğumuzun, gençliğimizin ve henüz kıymetini bilmediğimiz o güzel günlerin sesiyle...
Yeni eğitim-öğretim yılı
hepimize güzellikler getirsin.
Ve siz, sevgili öğrenciler...
Buralara çok alışmayın.
Çünkü öğretmeniniz haklıydı.
Gözünüzü açıp kapatacaksınız.
Ve bitecek.