AİLE OLMAKAile olmak… Evet, aile olmak kolay gibi görünse de aslında çok zor bir kavram. Maalesef günümüzün en büyük sorunu Aile olmak… bazen insanlar ki özellikle günümüzde ve muhtemelen sonra ki yıllar da da insanın sorun yaşayacağı bir kavram aile olmak. Geçenlerde Erzurum’da inşaatı devam eden bir huzur evinin önünden geçiyordum. Benim yüreğimin sızlamasına sebep oldu. Belki gerçekten bazı kimsesiz insanlar için yuva olsa da, ailesi hayatta olup ta huzur evinde yaşayanlar için biraz insan kendini sorguya çekmesi gerekir. Merhametini ve vicdanını tekrar kontrol etmesi gerekir. İmkanı olmadığı, hayatta her şeyini kaybeden, bir evi, bir ailesi olmayan insanlarımızın devletimiz tarafından imkanları doğrultusunda desteklenmesi biraz da olsa yüreğimize su serper. Bazı insanlarımız da imkanları devletimiz karşıladığı ve bakıma muhtaç olmayan, bir evlada, bir aileye bağlı olan insanlarımız da yine yüreğimize su serper.Ancak devletimizin çıkarmış olduğu yasalar gereği sosyal yardıma muhtaç insanların bakımı içi destek sağlanırken, bazı vicdanlar bakım parası veya muhtaçmış gibi kendini gösterenler maalesef bu iyi niyetin önüne geçmektedir. Bunun takibi de maalesef zor gibi görünüyor. Gelelim aile olma konusuna. Asıl konumuz olan aile yapısı. Günümüzde tartışmaya en açık konu. Her kesimin savunduğu, ancak hiç kimsenin uygulamadığı bir durumdan bahsediyorum. Dinimiz aileye önem verirken, savunduğumuz dinin bile aksini açıkça söylemesek bile hayatımızda uyguladığımızdan dolayı son günlerin şiddetli olayları bu sessizliğin sebebini topluma gösteriyor. Her platformda şiddetin, aileyi hedef alan, sosyal medya kuklalarının sosyal aile yapısına hedef alan hareketleri, sanat dünyasında küfür ve hakaretlerin kitleler arasında “sanat yapılıyor” zihniyetiyle savunduğu, bazı toplumumuzun örf ve adedine uymayan insan anatomisini hedef alan ve özentilerin den maalesef insanlar özgürlük adı altında aile yapısını açıkça hedef alması, gelinen son noktayı göstermektedir….TV ekranlarında işlenen konularından takip ettiğimiz “ağa”, “mafya”, “aile içi nefret”, kişilerin aile içerisinde ki kişilerin hep bir düşman karakteri olarak gösterilmesi, ANNE ve BABA karakterinin vasıfsız olduğu, saygının zaten senaryolarda yer almadığı, BABA karakteri sadece insan öldürmeye ve öldürtmeye dayalı konuların işlendiği, ANNE ise aile içinde huzursuzluğun baş yapıtı olduğu, bunların yanı sıra ayrılmaz kardeş dediğimiz bir insanın kanından ve canından olan insanların dünya malı için birbirlerine düşman edilmesine ön ayak olan adına SANAT dediğimizin fitne yuvası, maalesef toplum içinde benimsenmiş hale geldi… Hayatımızın önemli bir parçası olan aile, günümüzde varlığından uzak, hep hayalleri süsleyen, keşkelerle buğulu gözlerle andığımız bu durumun sorumlusunu başkasına yüklemektense kendimizde aramak daha uygun olur bence. Aileyi aile yapan Anne-Baba ve kardeşlerdir. Evlat yetiştirirken bile en başta çocuğumuza AHLAK VE ADALETİ öğretmekten geçer. Maalesef bu konuda yine sınıfta kaldık. Okullarda olan şiddet daha da devam edecek gibi görülüyor. Sebebi Ailenin sorumsuzluğu. “benim çocuğum yapmaz, herkes yapıyor, benim evladım onlardan geri mi kalsın.” Zihniyeti bu olumsuz durumun ilk sebebi. Tiyatro sahnelerinde yapılan oyunlar içerisinde argo kelimelerin geçtiği, herkesin halay ve oyunlarla geçirdiği düğün salonlarında bile söylenen parçaların sözlerinin aile yapısına hedef alması bizlerinde bu duruma sessiz kalmamız günümüzde artan sosyal intiharın en önemli eseridir. Eskiden okullarda öğretmene saygı duyulurken, şimdi öğretmenden kulak alma durumuna gelinmesi, aile içerisinde ki ahlaki sorumsuzluğun nedenidir. Baba vasfının dinimizce ne kadar büyük bir makam olduğunu bilmemize rağmen sahnelerde sergilenen BABA sıfatı adeta yok edilerek bu saygınlığı hedef almaktadır. Tabi bu arada bu vasıfları taşıyamayan bireyler istisnai durum. O konularla devletimiz ilgili makamların gözetimi altında hayatlarını sürdürmektedir. Unutmamak gerek Her insan ANNE-BABA olamaz. Durumumuz bu haldeyken yine adına spor dediğimiz bir kurumundan bahsetmeden olmaz. Ahlakın burada da kaybettiğini görmekteyiz. Holigan tiplerin taraftarları tribün de bile ufacık bir çocuğun rakip takım formasına dayanamayacak bir şekilde insanlık dışı bu davranışlar sosyal çürümenin ne denli olduğunu açıkça göstermektedir. Halbu ki siyasi söylemlerden “Osmanlı Torunuyum” sloganı sadece havada kaldığı, Osmanlı medeniyetinin nasıl bir medeniyet olduğunu maalesef bilinmediği açıkça göstermektedir. Tarihimizin ve günümüzün ve geleceğimiz sembolü olan Kabe’mizin yapılışı bile dinimizin birlik, beraberlik, barış ve Aile olmamızın örneğidir. Müslümanlar bir AİLEDİR. Son olarak Aile olarak bu yolda kendimize biran önce huzuru, barışı, Aile olmayı istiyorsak önce ahlak, sonra adalet, sonra eğitimden geçmektedir. Olumsuz olarak her ne kadar Anne-Babayı ileri yaşlarda huzur evlerine, onlara bakım parası almak insanlığımızın sorgulanması geren bir davranış. Sen çocukken annen baban sana bir merhamet duygusuyla bu güzel vasıfla baktıysa, sende birey olarak onlara huzuru sağlayacak evinde onlara bakmakla yükümlü olduğunu unutma. Sende onlara karşı merhamet duyguyla yaşatacaksın. Unutma merhamet eden merhamet görür. Huzurlu Aile olmak dileğiyle…
Ahmet Aydemir